Umea lotara bidali ondoren, salara itzuli eta liburu irekia jaso zuen lurretik. Ez zen El espejo de la muerte, Cómo se hace una novela baizik, eta pena sentitu zuen, bere burua benetan trabesean jarri bailuen. “Cuando escribo estas líneas, a fines del mes de mayo de 1927, cerca de mis sesenta y tres, y aquí, en Hendaya, en la frontera misma, en mi nativo país vasco, a la vista tantálica de Fuenterrabía...”
Mendi urdinak bilatu zituen. Badian, urazalean, zilarrezko ñirñirrak bokalerantz egiten zuten, itsasbeheraren adierazgarri.
Liburua eskuan zintzilik egon zen leihotik so, ikuskizunaren nareak larria areagotzen ziola, eta negarrez hasi zen, zotinka, kontsolamendurik gabe, pena antzinako baten malkoak isuriz. Umea esnatu ote zuen beldurrez jiratu zen, bera ere iluntasunean bakarrik utzitako haur. Isiltasunaren oihartzun hutsa baino ez zuen jaso, ordea, hozkailuaren motor hotsak sukaldetik areagotua.
Hala ere, itxarotea erabaki zuen. Oinazean plazer izpi bat sentitzen zuelarik, Julia itzulitakoan “ezin izan dut Klara bakarrik utzi” esango ziola pentsatuz. Pentsamendu hark adoretuta, kopa bat edatea erabaki zuen. Eta zigarro bat erretzea. Alkohola bai, baina ez zuen tabako aztarrenik aurkitu, eta erretzeko gogoa areagotu egin zitzaion. Juliak kikaran itzalitakoaz oroitu zen. Kikara alfonbra gainean iraulita zegoen. Berak edo Juliak irauli zuten oharkabean. Jaso egin zuen, antiojoekin batera.
No hay comentarios:
Publicar un comentario